# Wielka rezygnacja: czy talenty stają się najważniejszą przewagą konkurencyjną?

Author: Norbert Biedrzycki
Published: 2021-11-15
Language: pl
URL: https://norbertbiedrzycki.pl/wielka-rezygnacja-czy-talenty-staja-sie-najwazniejsza-przewaga/
Summary: Wiele firm odpowiada na kryzys sensu i zarządzania podwyżkami. Jeśli ludzie odchodzą przez jakość swojego przełożonego, podwyżka kupuje kilka miesięcy.

W piątek amerykańskie Biuro Statystyki Pracy podało, że we wrześniu z pracy odeszło 4,4 mln Amerykanów. To około trzech procent siły roboczej w jednym miesiącu, nowy rekord, bijący poprzedni z sierpnia. Liczba wolnych miejsc pracy przekracza dziesięć milionów. Anthony Klotz, profesor z Texas A&M, który w maju ukuł termin „Wielka Rezygnacja”, jest dziś cytowany w salach posiedzeń zarządów, które nigdy nie słyszały o psychologii organizacji.

Europa wygląda w statystykach inaczej, ale zespoły zarządzające w całym regionie opisują te same objawy: odrzucone oferty, kontroferty, które już nie działają, najlepsi pracownicy odchodzący na stanowiska, które na papierze wcale nie są wyraźnie lepsze.

## Co mówią nam pracownicy

Work Trend Index Microsoftu z marca wykazał, że 41 procent światowej siły roboczej rozważa w tym roku odejście od pracodawcy. Badania McKinsey nad tym, co firma nazywa Wielkim Odpływem, dodają ważny szczegół: pracodawcy i pracownicy różnie tłumaczą odejścia. Pracodawcy skłonni są sądzić, że ludzie odchodzą z powodu wynagrodzenia. Pracownicy częściej mówią, że nie czują się docenieni przez organizację czy przełożonych i brakuje im poczucia przynależności.

Ta różnica w postrzeganiu to prawdziwa historia. Wiele firm odpowiada na kryzys sensu i zarządzania podwyżkami. Wynagrodzenie oczywiście ma znaczenie. Ale jeśli ludzie odchodzą przez jakość swojego przełożonego, podwyżka kupuje kilka miesięcy.

## Dlaczego to nie jest problem działu HR

Przez lata utrzymanie talentów żyło w kokpitach HR przeglądanych raz na kwartał. Ten model się łamie z prostego powodu: na napiętym rynku zdolność do zatrzymywania i przyciągania ludzi wyznacza sufit wzrostu.

Firma może mieć kapitał, strategię i plan rozwoju produktu, a mimo to nie być w stanie ich zrealizować, bo zespół, który miał to dowieźć, odszedł. W rolach technologicznych widać to już w opóźnionych programach i napompowanych kosztach projektów. W operacjach widać to w jakości obsługi.

Kiedy jakieś ograniczenie wyznacza sufit wzrostu, należy do agendy prezesa i rady nadzorczej. Twierdzę, że w 2022 roku każda rada powinna patrzeć na odejścia, których żałujemy, z taką samą powagą, z jaką patrzy na odejścia klientów.

## Co musi się zmienić

**Menedżerowie są produktem.** Najskuteczniejszą inwestycją w utrzymanie ludzi jest jakość menedżerów pierwszej linii i średniego szczebla. Większość z nich awansowała za doskonałość techniczną i nikt ich nie nauczył przewodzić, a tym bardziej przewodzić zdalnie.

**Elastyczność jest teraz częścią oferty.** Firmy, które obstają przy pełnym powrocie do biura, mają do tego prawo, ale powinny uczciwie wycenić ten wybór. Zawęża on pulę talentów i podnosi koszt zatrudniania.

**Rozwój jest narzędziem retencji.** Ludzie zostają tam, gdzie widzą przyszłość. Mobilność wewnętrzna, widoczne ścieżki kariery i prawdziwe budżety szkoleniowe są tańsze niż zatrudnianie na miejsce odchodzących, które zwykle kosztuje znaczną część rocznego wynagrodzenia.

**Misja musi być operacyjna, a nie retoryczna.** Pracownicy potrafią odróżnić deklarację wartości od systemu zarządzania, który faktycznie ją odzwierciedla.

Głębszy problem polega na tym, że wiele naszych modeli zarządzania zaprojektowano dla innego rynku pracy i innego pokolenia. Zakładały lojalność, brak alternatyw i biuro jako centrum życia zawodowego. Wszystkie trzy założenia osłabły jednocześnie.

> *Pytanie o przywództwo: Czy firmy mogą dalej konkurować o talenty modelami zarządzania zaprojektowanymi dla innego pokolenia pracowników?*
