OpenAI i firmy doradcze: ostatnia mila AI jest organizacyjna
Kiedy OpenAI ogłosiło partnerstwa z McKinsey, BCG, Accenture i Capgemini, nie wyglądało to na przełom.
Na pierwszy rzut oka był to kolejny przewidywalny ruch: wielka technologia łączy siły z wielkim doradztwem. Ale im dłużej się nad tym zastanawiam, tym więcej mówi to o tym, gdzie naprawdę jesteśmy z AI.
Przez ostatnie dwa lata rozmowa kręciła się wokół możliwości. Lepsze modele, lepsze wyniki, potężniejsze narzędzia. I w dużej mierze ten problem jest już rozwiązywany. Technologia działa i rozwija się szybciej, niż większość organizacji jest w stanie ją realnie wchłonąć.
A jednak w większości firm niewiele się naprawdę zmieniło. Pilotaże AI są wszędzie, ale prawdziwe wdrożenia na skalę wciąż należą do rzadkości. Zespoły eksperymentują, robią proof of concept, wzbudzają entuzjazm, ale nie potrafią pójść dalej. Problemem nie jest już dostęp do AI. Jest nim luka między tym, co technologia potrafi, a tym, co organizacja jest w stanie wdrożyć.
Firmy nie są zbudowane, żeby z dnia na dzień przyjąć coś takiego jak AI. Procesy są sztywne, dane rozproszone, a podejmowanie decyzji zakłada poziom pewności, którego AI po prostu nie daje. Nie da się jej po prostu „podłączyć” i oczekiwać, że zadziała. Wymusza zmiany w tym, jak zorganizowana jest praca, jak zapadają decyzje i kto odpowiada za wynik.
Zamiast rozwiązywać to samodzielnie, OpenAI opiera się na graczach, którzy już działają wewnątrz dużych organizacji. Firmy doradcze, ze wszystkimi swoimi wadami, mają jedną dużą przewagę: rozumieją, jak firmy naprawdę funkcjonują. Mają relacje, dostęp i zdolność – przynajmniej w teorii – do przeprowadzania zmian od środka.
W tym sensie stają się czymś więcej niż doradcami. Stają się kanałem dystrybucji AI. Nie pomysłów, tylko wykonania.
Ta zmiana ma znaczenie, bo przesuwa miejsce, w którym powstaje wartość. Przez długi czas uwaga skupiała się na warstwie modeli. Ale gdy modele stają się coraz bardziej dostępne i ustandaryzowane, przewaga przenosi się gdzie indziej – w chaotyczną przestrzeń między możliwościami a realnym zastosowaniem. Integracja. Projektowanie przepływów pracy. Odpowiedzialność za decyzje. Nadzór.
Dla private equity to bardzo praktyczna szansa. AI może przynieść realną poprawę operacyjną w spółkach portfelowych, ale tylko wtedy, gdy wdraża się ją w uporządkowany, powtarzalny sposób. Kupić narzędzia jest łatwo. Zmienić sposób działania firmy – nie.
Dla venture capital sygnał jest nieco inny, ale równie ważny. Kolejna fala wartości nie przyjdzie tylko z budowania lepszych modeli, ale z tego, że będzie dało się ich używać w prawdziwych organizacjach. „Ostatnia mila” AI jest wciąż szeroko otwarta.
Niewygodna prawda jest taka, że AI nie upraszcza organizacji. Sprawia, że stają się znacznie bardziej złożone.
Źródło: Fortune
