Jazda autonomiczna: zakład o miliardy na przyszłość napędzaną przez AI

Jazda autonomiczna to najdroższy eksperyment w historii stosowanej AI. Pytanie brzmi, kogo stać na to, by poczekać na wynik.
Nie ma lepszej ilustracji obietnicy i zagrożeń inwestowania w AI niż samochód autonomiczny.
Teza jest przekonująca i rozumiem, dlaczego przyciągnęła tyle kapitału. Transport to jeden z największych rynków świata. Jeśli oprogramowanie zastąpi kierowcę, zmieni ekonomię taksówek, logistyki, ubezpieczeń, planowania miast i samej własności samochodu. Ten, kto kontroluje tę warstwę oprogramowania, może przejąć część wartości porównywalną z tym, co systemy operacyjne przejęły w świecie komputerów osobistych.
Rok 2020 dał wierzącym kilka prawdziwych kamieni milowych. W październiku Waymo udostępniło publiczności w częściach Phoenix przejazdy w pełni bez kierowcy, bez kierowcy bezpieczeństwa za kierownicą. Amazon kupił Zoox, według doniesień za 1,2 mld dolarów. Producenci lidarów, tacy jak Luminar i Velodyne, weszli na giełdę przez SPAC-i, a założyciel Luminara stał się na papierze jednym z najmłodszych miliarderów, którzy dorobili się sami.
A jednak w tym samym roku pojawiły się pęknięcia.
Problem czasu
Kilka lat temu część liderów branży obiecywała w pełni autonomiczne pojazdy na drogach publicznych w 2020 lub 2021 roku. Te daty minęły. W tym miesiącu Uber zgodził się sprzedać swoją jednostkę jazdy autonomicznej, Advanced Technologies Group, firmie Aurora, i przy okazji zainwestował 400 mln dolarów w połączoną spółkę. Mówiąc prosto: jeden z najbardziej agresywnych uczestników wyścigu uznał, że nie udźwignie kosztu tej podróży na własnym bilansie.
To jest sedno dylematu inwestycyjnego. Jazda autonomiczna to nie problem technologiczny, który da się rozwiązać w typowym pięcio-, siedmioletnim cyklu funduszu. Wymaga miliardów dolarów, milionów kilometrów testów, zgód regulatorów w każdej jurysdykcji i zaufania społecznego, które można stracić po jednym wypadku. Ryzyko ogona nie polega na tym, że technologia zawiedzie. Polega na tym, że odniesie sukces zbyt późno dla tych, którzy ją sfinansowali.
Trzy sposoby gry
Z perspektywy inwestora widzę trzy odrębne strategie.
Pierwsza to zakład na pełny stos: firmę budującą cały system jazdy. Potencjalna nagroda jest ogromna, ale ogromne są też potrzeby kapitałowe, a realnymi właścicielami tego stosu coraz częściej są duże firmy technologiczne i producenci samochodów z głębokimi kieszeniami.
Druga to inwestowanie w komponenty: czujniki, lidar, mapy, symulację, moc obliczeniową. Te firmy mogą sprzedawać wielu graczom niezależnie od tego, kto wygra. Ich wyceny zakładają jednak rynek, który jeszcze nie istnieje na dużą skalę, i właśnie to wycenia wiele tegorocznych SPAC-ów.
Trzecia to inwestowanie w węższe zastosowania, w których autonomia jest użyteczna komercyjnie już dziś: kopalnie, porty, magazyny, maszyny rolnicze, korytarze autostradowe dla ciężarówek. Te środowiska są bardziej kontrolowane, droga regulacyjna jest krótsza, a klient płaci za produktywność teraz, a nie za wizję przyszłości.
Gdybym miał w tym roku alokować kapitał, czułbym się znacznie pewniej z trzecią kategorią niż z pierwszą. Nie dlatego, że robotaxi nigdy nie powstanie. Dlatego, że zadaniem inwestora jest dostać zapłatę za podjęte ryzyko w rozsądnym czasie.
O co powinny pytać zarządy
Dla samych producentów samochodów pytanie jest inne i bardziej egzystencjalne. Jeśli wartość przenosi się ze sprzętu do oprogramowania, ile jest wart producent samochodów bez oprogramowania? Kilku wybrało partnerstwo albo inwestycję mniejszościową zamiast budowania w pojedynkę. To racjonalne, ale może też oznaczać oddanie komuś innemu najcenniejszej warstwy przyszłego pojazdu.
Lekcja wykraczająca poza samochody
Jazda autonomiczna uczy inwestorów szerszej lekcji o AI. Dystans między imponującą demonstracją a niezawodnym produktem komercyjnym może być bardzo długi. W dziedzinach krytycznych dla bezpieczeństwa ostatnie kilka procent niezawodności może kosztować więcej niż wszystko, co było wcześniej.
Pytanie inwestycyjne: Jak inwestorzy powinni wyceniać technologię o niezwykłym potencjale długoterminowym, ale niepewnym czasie komercjalizacji?
