NORBERT BIEDRZYCKI

Transformacja to nie projekt: dlaczego organizacje potrzebują ciągłej przemiany

Transformacja to nie projekt: dlaczego organizacje potrzebują ciągłej przemiany

Większość programów transformacji, które widziałem, przechodzi ten sam cykl życia. Diagnoza przygotowana przez konsultantów. Obraz docelowy. Mapa drogowa podzielona na fale. Biuro transformacji raportujące do prezesa. Komitet sterujący co dwa tygodnie. Uroczyste zamknięcie, zwykle po osiemnastu do trzydziestu sześciu miesiącach, ze slajdem „misja wykonana”.

A potem, często w ciągu roku, zaczyna się kolejna transformacja.

Model projektowy dochodzi do granic

Model projektowy zakłada, że świat będzie stał w miejscu na tyle długo, by obraz docelowy pozostał aktualny. W 2024 roku to założenie wygląda na coraz bardziej kruche.

Pomyślmy, co musiał wchłonąć typowy trzyletni program uruchomiony na początku 2021 roku: koniec taniego kapitału, wojnę w Europie, szok energetyczny, skok inflacji, pojawienie się generatywnej AI i całkowite przemyślenie tego, jak i gdzie ludzie pracują. Jego obraz docelowy był nieaktualny, zanim ruszyła druga fala.

Generatywna AI jeszcze to zaostrza. Możliwości narzędzi zmieniają się co kilka miesięcy. Każda mapa drogowa, która zamraża wybór technologiczny na trzy lata, będzie błędna.

Od programu do kompetencji

David Teece dekady temu wprowadził pojęcie dynamicznych zdolności: zdolności firmy do wyczuwania zmian w otoczeniu, wykorzystywania szans, które z nich wynikają, i odpowiedniego przekonfigurowania zasobów. Przez lata było to pojęcie akademickie. Dziś to praktyczny opis tego, czego organizacje potrzebują.

Przesunięcie polega na zmianie transformacji z wydarzenia w kompetencję. Zamiast pytać „jaki jest nasz następny program”, zespoły zarządzające powinny pytać „jak zbudować organizację, która zmienia się w sposób ciągły, bez potrzeby programu”.

Jak to wygląda w praktyce

Strategia w krótszym cyklu. Roczne przeglądy strategii zastąpione kwartalną realokacją zasobów na podstawie tego, co działa.

Finansowanie zespołów, a nie projektów. Stałe zespoły ze stabilnymi budżetami i zmieniającymi się priorytetami zamiast projektów, które się składa i rozwiązuje.

Umiejętności transformacyjne w kadrze liniowej. Zdolność do przeprojektowywania procesów i wdrażania nowych narzędzi powinna być u ludzi, którzy prowadzą biznes, a nie tylko w centralnym biurze.

Mała, stała funkcja zmiany. Nie biuro transformacji, które prowadzi wszystko, tylko zespół, który buduje metody, mierzy postępy i pomaga linii.

Zwinna reorganizacja ING, rozpoczęta w 2015 roku, to jedna z bardziej znanych prób zbudowania takiej zdolności na dużą skalę. Jej lekcje są mieszane, a kopiowanie jej w całości rzadko się sprawdza. Ale pokazała, że celem nie jest nowa struktura. Celem jest organizacja, która potrafi zmienić swoją strukturę bez kryzysu.

Ryzyko po drugiej stronie

Istnieje oczywiste niebezpieczeństwo. Ciągła transformacja łatwo staje się ciągłą restrukturyzacją. Pracownicy, którzy co roku przeżywają reorganizację, przestają inwestować w swoje role. Zmęczenie, o którym pisałem w 2022 roku, staje się trwałe.

Różnica leży w tym, co się zmienia. W zdrowej organizacji priorytety, procesy i narzędzia zmieniają się często. Struktury, wartości i podstawowy kontrakt z pracownikami zmieniają się rzadko. Stabilność tam, gdzie ma znaczenie, umożliwia zwinność wszędzie indziej.

Pytanie o przywództwo: Czy organizacja może zinstytucjonalizować transformację, nie zamieniając się w permanentny projekt restrukturyzacji?

Czytaj także

  1. Zwrot z transformacji: dlaczego większość programów zmian nie dowozi obiecanej wartości

    seria Transformation and Leadership, napisana w 2026

  2. Imperatyw transformacji: dlaczego stopniowe zmiany już nie wystarczą

    seria Transformation and Leadership, napisana w 2026

  3. Wielki reset: dlaczego powrót do normalności to zła strategia

    seria Transformation and Leadership, napisana w 2026