NORBERT BIEDRZYCKI

Wielki reset: dlaczego powrót do normalności to zła strategia

Wielki reset: dlaczego powrót do normalności to zła strategia

Programy szczepień przyspieszają, a wraz z nimi zmienia się po cichu ton w zespołach zarządzających. Przez rok pytanie brzmiało, jak przetrwać. Teraz brzmi, co odbudować. A w wielu firmach szczera odpowiedź brzmi: to, co mieliśmy wcześniej.

Ten odruch jest zrozumiały. Ludzie są wyczerpani. Znane rutyny dają poczucie bezpieczeństwa. Inwestorzy chcą stabilności. Uważam jednak, że powrót do normalności to zła strategia, bo stara normalność nie była tak zdrowa, jak ją pamiętamy.

Dwie wizje tej samej przyszłości

Różnica zdań jest już widoczna na szczytach dużych firm. W lutym David Solomon z Goldman Sachs nazwał pracę zdalną „aberracją, którą skorygujemy tak szybko, jak to możliwe”. W tym samym miesiącu Spotify ogłosiło program Work From Anywhere. Siemens zdecydował zeszłego lata, że praca mobilna przez dwa, trzy dni w tygodniu stanie się stałym standardem dla ponad 140 tys. pracowników.

To nie są różnice w polityce kadrowej. To różne poglądy na to, czym jest organizacja. Jeden widzi w pandemii przerwę. Drugi widzi w niej eksperyment, który dostarczył danych.

Czego dowiódł eksperyment

Bądźmy precyzyjni co do tego, co pokazał zeszły rok.

Wiele procesów było niepotrzebnie złożonych. Akceptacje, które trwały dwa tygodnie, trwały dwa dni, gdy nie było alternatywy. Łańcuchy podpisów zniknęły. Nikt nie zgłosił, że jakość decyzji się załamała.

Klienci zmienili się szybciej niż firmy. Kanały cyfrowe, które miały osiągnąć określony udział w sprzedaży do 2025 roku, osiągnęły go w kilka miesięcy. Klienci, którzy odkryli, że mogą kupować, korzystać z banku czy konsultować się online, nie wrócą wszyscy.

Organizacje potrafią decydować szybciej, niż sądziły. To być może najcenniejsza lekcja i najbardziej krucha. Szybkość wzięła się z kryzysu, a nie z projektu. Bez świadomego wysiłku stare komitety po cichu wrócą.

Pokusa restauracji

Zdanie Rahma Emanuela, by nigdy nie marnować poważnego kryzysu, było cytowane tak często, że straciło siłę. Ale rozumowanie, które za nim stoi, jest słuszne. Kryzysy tworzą rzadki moment, w którym opór wobec zmiany jest mniejszy niż koszt stania w miejscu. Ten moment się zamyka.

Bardziej ambitne zespoły zarządzające, z którymi rozmawiam, wykorzystują go, by zadać niewygodne pytania. Za którymi szczeblami zarządzania nie tęskniliśmy? Których raportów nikt nie czytał przez rok? Które decyzje można na stałe przekazać niżej? Które części powierzchni biurowej służyły statusowi, a nie pracy?

Nie chodzi o to, by robić wszystko inaczej. Chodzi o świadomą decyzję, co zachować. Każdy proces, który wraca, powinien wracać dlatego, że ktoś go wybrał, a nie dlatego, że był wcześniej.

Od reakcji na kryzys do wyboru strategicznego

W 2020 roku transformacja była wymuszona. W 2021 staje się wyborem, a wybory są trudniejsze. Nikt nie zmusi firmy do uproszczenia struktury teraz, gdy przychody się odbudowują. Nikt nie zmusi rady nadzorczej do zakwestionowania modelu operacyjnego, który znów przynosi zysk.

Właśnie dlatego to kwestia przywództwa. Firmy, które wykorzystają to okno, by się przeprojektować, wejdą w kolejny cykl z niższymi kosztami, szybszymi decyzjami i jaśniejszym pojęciem, czemu służy ich organizacja. Firmy, które odtworzą swoje wersje z 2019 roku, będą z nimi konkurować narzędziami z 2019 roku.

Pytanie o przywództwo: Czy firmy powinny odbudować to, co miały przed kryzysem, czy wykorzystać wstrząs, by stać się fundamentalnie innymi organizacjami?

Czytaj także

  1. Zwrot z transformacji: dlaczego większość programów zmian nie dowozi obiecanej wartości

    seria Transformation and Leadership, napisana w 2026

  2. Transformacja to nie projekt: dlaczego organizacje potrzebują ciągłej przemiany

    seria Transformation and Leadership, napisana w 2026

  3. Imperatyw transformacji: dlaczego stopniowe zmiany już nie wystarczą

    seria Transformation and Leadership, napisana w 2026