Luka kompetencyjna: dlaczego to umiejętności, a nie strategia, mogą być największym wąskim gardłem transformacji

Raport Światowego Forum Ekonomicznego Future of Jobs, opublikowany w maju, szacuje, że w ciągu najbliższych pięciu lat zmieni się 44 procent kluczowych umiejętności pracowników. Sześciu na dziesięciu pracowników będzie potrzebować szkoleń przed 2027 rokiem, a jednak według tego samego raportu tylko około połowa ma dziś dostęp do odpowiednich możliwości szkoleniowych.
Wystarczy przeczytać te liczby obok dowolnego planu transformacji firmy, by zobaczyć problem. Większość planów zakłada, że organizacja będzie umiała obsłużyć nowy model, platformę czy proces, które plan wprowadza. To założenie często jest błędne.
Wzorzec, który ciągle widzę
Organizacje dużo inwestują w technologię. Nowa platforma danych, migracja do chmury, CRM, teraz pierwszy pilotaż generatywnej AI. Inwestycja zostaje zatwierdzona, dostawca wybrany, system uruchomiony.
Potem adopcja staje. Kokpity istnieją, ale decyzje wciąż zapadają w arkuszach kalkulacyjnych. Chmura działa, ale koszty rosną, bo nikt nie wie, jak ją optymalizować. Narzędzie AI jest dostępne dla wszystkich, a na poważnie używa go kilka osób.
Diagnoza na komitecie sterującym brzmi zwykle „zarządzanie zmianą”. Prawdziwa diagnoza jest często prostsza. Ludzie jeszcze nie wiedzą, jak wykonywać nową pracę.
Dlaczego zatrudnianie tego nie rozwiązuje
Odruchową reakcją jest zatrudnianie. Ściągnąć data scientistów, architektów chmury, inżynierów AI. To konieczne i niewystarczające.
Po pierwsze, rynek tych umiejętności jest skrajnie napięty i drogi. Po drugie, garstka ekspertów nie przekształci organizacji liczącej tysiące osób. Wartość platformy danych zależy od setek menedżerów, którzy wiedzą, jak zadać jej właściwe pytania. Wartość AI zależy od pracowników we wszystkich funkcjach, którzy przeprojektują wokół niej własną pracę.
Kompetencje, które się liczą, nie są skoncentrowane. Są rozproszone.
Od szkoleń do budowania kompetencji
AT&T dostrzegło to prawie dekadę temu, kiedy oszacowało, że dużej części załogi brakuje umiejętności, których firma będzie potrzebować, i przeznaczyło na program przekwalifikowania około miliarda dolarów. Amazon ogłosił podobny program w 2019 roku. Oba były wczesnymi sygnałami, że kompetencje stały się inwestycją strategiczną, a nie kosztem działu HR.
To, co działa, ma z mojego doświadczenia kilka cech.
Jest powiązane z priorytetami biznesowymi. Nauka połączona z prawdziwym celem transformacji, a nie ogólny katalog.
Odbywa się w trakcie pracy. Ludzie uczą się nowych narzędzi, używając ich do prawdziwych problemów ze wsparciem, a nie w sali szkoleniowej trzy miesiące przed uruchomieniem.
Liderzy idą pierwsi. Jeśli starsza kadra sama nie potrafi korzystać z nowych narzędzi i danych, nikt niżej nie potraktuje zmiany poważnie.
Mierzy się zachowanie, a nie ukończenie. Odsetek ukończonych szkoleń to najbardziej mylący wskaźnik w życiu firm. Pytanie brzmi, czy ludzie pracują inaczej.
Tegoroczny raport McKinsey State of Organizations formułuje podobną myśl: luki kompetencyjne, obok szybkości i przywództwa, są kluczowymi wyzwaniami organizacyjnymi tego okresu.
Wniosek dla rad nadzorczych i inwestorów
W technologicznym due diligence pytamy o architekturę, dług technologiczny i zależność od dostawców. Rzadko pytamy, czy organizacja ma ludzi, którzy potrafią obsługiwać to, co kupiła. To pytanie często lepiej przewiduje wartość niż sama technologia.
Pytanie o przywództwo: Czy o prawdziwej przewadze konkurencyjnej przyszłości decyduje technologia, którą firma posiada, czy to, co jej ludzie potrafią z nią zrobić?


