Paradoks średniej kadry: najważniejsza i najbardziej niedoceniana warstwa transformacji

W kwietniu Gallup opublikował coroczny raport State of the Global Workplace. Globalne zaangażowanie pracowników spadło w zeszłym roku z 23 do 21 procent, a szacunkowy koszt dla światowej gospodarki w postaci utraconej produktywności wyniósł 438 mld dolarów. Najbardziej uderzające było to, skąd wziął się spadek. Zaangażowanie pracowników bez podwładnych pozostało na poziomie 18 procent. Zaangażowanie menedżerów spadło z 30 do 27 procent. Najsilniej spadło wśród młodych menedżerów i menedżerek.
Jednocześnie wiele dużych firm zmniejsza liczbę szczebli zarządzania. We wrześniu ubiegłego roku Andy Jassy z Amazona poinformował pracowników, że do końca pierwszego kwartału 2025 roku firma zwiększy stosunek pracowników bez podwładnych do menedżerów o co najmniej 15 procent. Meta uczyniła spłaszczanie centralnym motywem swojego „roku efektywności” w 2023. Określenie „Wielkie Spłaszczenie” weszło do prasy biznesowej.
Zestawmy te trendy, a zobaczymy paradoks. Organizacje wymagają od średniej kadry więcej niż kiedykolwiek, a jednocześnie ograniczają jej liczebność i wsparcie.
Gdzie naprawdę dzieje się transformacja
Najwyższa kadra określa strategię, zatwierdza inwestycje i komunikuje priorytety. Pracownicy pierwszej linii doświadczają zmiany w codziennej pracy. Między nimi jest warstwa, która decyduje, czy strategia staje się rzeczywistością.
Menedżerowie średniego szczebla przekładają strategię na priorytety zespołów. Utrzymują bieżące operacje, podczas gdy buduje się nowe. Radzą sobie z niepokojem, który wywołuje każda zmiana. Rozstrzygają konflikty między konkurującymi inicjatywami. Decydują, w setkach drobnych codziennych wyborów, czy nowy sposób pracy jest traktowany poważnie.
Gallup od lat szacuje, że około 70 procent zróżnicowania zaangażowania zespołów wynika z przełożonego. W transformacji podejrzewam, że ten udział jest jeszcze wyższy.
Dlaczego się w nich nie inwestuje
Programy transformacji dla najwyższej kadry są dobrze finansowane. Wyjazdy zarządów, prace strategiczne, coaching dla menedżerów najwyższego szczebla. Pracownicy pierwszej linii dostają szkolenia z nowych narzędzi. Średnia kadra często nie dostaje ani jednego, ani drugiego. Dostaje pakiet komunikacyjny i cel.
Często dostaje też odpowiedzialność bez władzy. Oczekuje się od niej, że poprowadzi zmianę w zespołach, ale nie może zmieniać procesów, budżetów ani obsady. Oczekuje się, że będzie motywować ludzi w niepewności, sama nie wiedząc, jaka będzie jej rola w spłaszczonej organizacji projektowanej piętro wyżej.
W dużych organizacjach efekt się kumuluje. Decyzja strategiczna przechodzi przez kilka szczebli zarządzania, zanim dotrze do zespołu, który ją realizuje. Każdy szczebel, który jej nie rozumie albo w nią nie wierzy, osłabia jej siłę.
Spłaszczać, nie wydrążając
Nie argumentuję przeciw mniejszej liczbie szczebli. Wiele organizacji ma za dużo menedżerów zarządzających zbyt małą liczbą ludzi, a koszt w szybkości jest realny. Ale usuwanie szczebli i wzmacnianie pozostałych menedżerów muszą iść w parze.
Mniej menedżerów, lepiej wyposażonych. Szersza rozpiętość kierowania działa tylko wtedy, gdy menedżerowie mają narzędzia, dane i władzę, by prowadzić większe zespoły.
Angażuj ich w projektowanie, a nie tylko w realizację. Menedżerowie, którzy pomogli ukształtować zmianę, bronią jej. Ci, którzy ją dostali, często ją przeczekują.
Daj im prawdziwe uprawnienia decyzyjne. Elastyczność budżetową, wpływ na obsadę i możliwość lokalnego dostosowania planu.
Rozwijaj ich na poważnie. Prowadzenie zespołu przez zmianę napędzaną AI to umiejętność. Bardzo niewielu menedżerów ktoś jej nauczył.
Pytanie o przywództwo: Dlaczego organizacje tyle inwestują w programy transformacji dla najwyższej kadry, a tak mało w menedżerów, którzy faktycznie tę transformację realizują?


